จดหมายที่ไม่เคยส่งถึง... ตอนผีเสื้อที่ถูกปลุก
posted on 01 Jul 2008 15:27 by supergirl2u2d in never-know
ทันทีที่เพื่อนร่วมชั้นเรียนอ่านกวีคุ้นหูบทหนึ่งดังดัง
หน้าห้อง
อะไรสักอย่างข้างในตัวฉันเต้น... ระริก ระริก
ปลุก
เหล่าผีเสื้อตัวเล็ก ๆ
โบกปีกโบยบินเริงร่า
นึกอยากเป็นคนนั้น
แล้วฉันจะเปล่งทุก ๆ พยางค์ให้มีชีวิต
โลดแล่นได้
เช่นทุก ๆ ครั้ง
กาลครั้งหนึ่ง
กับการพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าของเธอ
เพียงเพื่อจะถ่ายทอดบางสิ่ง
ผ่านทักษะและประสบการณ์
ณ วันนี้
ฉันเข้าใจดีแล้ว
สำหรับการเคี่ยวเข็ญครั้งนั้น
ไม่มีผีเสื้อตัวใดบินได้ตอนที่ยังเป็นดักแด้
ทว่าทันทีที่ลอกคราบ
สิ่งมีชีวิตตัวเดิมในร่างใหม่
ก็โบกปีกโบยบิน
ก่อนจะอ่อนแรงและหยุดพัก
เพื่อรอบางสิ่ง
บันดาลใจ
ปลุกผีเสื้อให้ขยับปีกอีกครา
ไม่มีผีเสื้อตัวใด
บินได้ตอนที่ยังเป็นดักแด้
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป...
ผ่านไป...
เพียงขยับปีกโบกโบย
ก็บินได้
อย่างไม่รู้ตัว.
ฉบับแรก : ถึงกวีเนิส,ผู้ที่มากกว่าคำว่าคุณครู
อ.สถาพร,ผู้ย่ำเท้าให้เห็นเป็นรอยทาง
พี่จเรวัฒน์ เจริญรูป,การฝึกซ้อมครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนร่ายคำบนเวที
พี่จ๊อส ปรัชชา ทัศนา
ครูไก่ รมณา โรชา
พี่ตี๋ กวีหมี่เป็ด
พี่ดวงแก้ว และพี่กานติ
กลุ่มคนสร้างฝัน ม.ทักษิณ,ค่ายแรกที่ทำให้รู้ว่าข้างในตัวมีผีเสื้อรอบิน
ภาพประกอบ : จาก Internet
กำแพงกระดาษ*