posted on 09 Aug 2008 23:17 by supergirl2u2d in now-i-feel
ทันทีที่การแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียนจบลง...
ฉันนึกถึงข้อความตอนหนึ่งที่เคยเขียนไว้
เมื่อครั้งต้องอธิบายความเป็นตัวเองผ่านตัวการ์ตูนให้คนอื่นเห็น
จำได้ว่าครั้งนั้นใช้เวลาคิดอยู่หลายวัน
เป็นหลายวันที่เนิ่นนานเป็นเดือนในความรู้สึก
ครั้งนี้... ฉันเพิ่งพูดถึงตัวเองไปหมาด ๆ
จบลงด้วยเสียงตบมือเช่นทุกครั้ง
แต่แปลก... ที่เสียงตบมือนั้นไม่ก้องไปถึงใจเลยสักนิด
เหมือนกับกำลังพูดถึงคนอื่นที่เคยรู้จัก
เคยรู้จัก... เคยรู้ใจ...
แต่ไม่สามารถทำให้คนอื่นรู้จักเธอได้... เหมือนที่ฉันรู้จัก
2. สิ่งที่เราบอก
ฉัน...
ไม่เคย ศรัทธาในกระบวนการมีเพื่อนที่ต้องบอกว่า ตัวเองดีอย่างโน้น, ตัวเองดีอย่างนี้
ไม่คิด อยากจะทำให้ใครมาคบหาด้วยการโฆษณาสรรพคุณตัวเอง
หากแต่... คาบเรียนวาทวิทยา อาจารย์สั่งงานว่า
" ให้นักศึกษาพูดแนะนำตัวเอง ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ และอยากเป็นเพื่อนกับเรา "
ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ... อันนี้พอเข้าใจ
แต่ให้เขาอยากเป็นเพื่อนกับเรา...
เพียงเพราะคำที่เราบอก... กระนั้นหรือ ?
จริงอยู่... ที่เราต้องบอก ต้องอธิบาย สิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับตัวเองบ้าง
แต่คำของเราก็เป็นแค่การมองตัวตนของเราผ่านสายตาเราเองมิใช่หรือ... ?
บทความที่เคยเขียนไว้ฉายชัดขึ้นอีกครั้ง....
" ยากเย็นเสมอ... แม้กระทั่งโลกของการ์ตูน
ยากเย็น..
วุ่นวาย..
ลนลาน..
หาทางออกไม่ได้..
สำหรับเรื่องของตัวเอง
ไม่เว้นแม้กระทั่งโลกของการ์ตูน
" ให้นักศึกษาวาดการ์ตูนที่นำคาร์แรคเตอร์มาจากตัวเอง "
เหมือนจะง่าย..
แต่กลับต้องคิดแล้วคิดอีก
ถามตัวเองเพื่อเค้นหาคำตอบ - อะไรคือสิ่งที่ตัวเราแสดงออกได้ชัดที่สุด
เหมือนจะรู้ตัว.. แต่จริง ๆ ก็ไม่แน่ใจ
หรือเพราะดวงตาที่เรามองเรานั้น ' เข้าข้าง ' เรา ?
- - ฉันจึงเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้น
เพราะฉันเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้น
และฉันอยากเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
ฉันจึงคิดว่าฉันเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
หรือบางครั้ง..
เราอาจจะต้องทำใจให้ ' เชื่อ ' ภาพของตัวเองที่ปรากฎในแววตาของคนอื่นบ้าง
อย่างน้อย ๆ ภาพสะท้อนนั่นก็ไม่เข้าข้างตัวเอง 100% ไปซะทีเดียว
ยังมีความหวังดี , หวังร้าย , เอ็นดูแกมหมั่นไส้ปะปนอยู่
เพื่อบ่งบอกถึง Feed back จากการที่ ' เราเป็นเรา '
หรือ..
3. สิ่งที่เราเป็น
ตรงกันข้ามเสียอีก...
ฉันจะดีใจมาก
ถ้าใครคนหนึ่งเลือกจะเป็นเพื่อนกับฉันเพราะชอบใจในสิ่งที่ฉันเป็น
สิ่งที่เราบอก... อธิบายตัวตนของเราผ่านสายตาของเรา
ขณะที่ สิ่งที่เราเป็น... จะอธิบายทุกอย่าง
ที่สำคัญนั้น... มันจะถูกอธิบายผ่านสายตาของคนอื่นที่มองเรา
มันดีกว่าไม่ใช่หรือ... ?
ที่ตัวตนของเรา่ทำให้ใครสักคน ยินดี ที่จะยอมรับมัน
และเดินเข้ามาหา...
เพราะว่าประทับใจสิ่งที่อยู่ข้างใน
ไม่ใช่แค่สิ่งที่เราบอก...
ผ่านคาบวาทวิทยา มาหลายชั่วโมงแล้ว...
แต่ยังคงรู้สึกหม่นหมองลึก ๆ
กับประโยค " ...ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ และอยากเป็นเพื่อนกับเรา "
คนเพื่อนเยอะ ความมั่นใจหดหาย !
ลำพังแค่เราเป็นเรา...
ไม่เพียงพอให้ใครประทับใจหรือ ?
ภาพประกอบ : SUPERGiRL 'S MULTIPLY
นางแบบตัวน้อย : นีนี่... คนตัวเล็กที่ทำให้หัวใจพองโต
posted on 06 Aug 2008 22:44 by supergirl2u2d in i
ยังจำความรู้สึกแรกที่มาเหยียบเชียงใหม่ได้
ความรู้สึกของนักเดินทาง... ที่เดินทางตัวคนเดียว
ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงกระเป๋าเสื้อผ้า, เงินจำนวนหนึ่ง
และความรู้น้อยนิดแบบที่เพื่อจบชั้น ม. ปลายได้หมาด ๆ
ที่สำคัญ... ความรู้เหล่านั้นไม่ได้มีข้อมูลยิบย่อยของ "เชียงใหม่" บรรจุไว้เลยสักนิด
ถึงตอนนี้... ยังนึกขอบคุณพระเจ้า
ที่ ณ เวลานั้น ภาระหน้า รวมทั้งการเดินทาง ลุล่วงไปได้อย่างราบรื่น
ย้อนกลับไปมองตัวเองเมื่อ 3 ปีที่ก่อน แล้วนึกกังขาในใจ
ทำไมตอนนั้นช่างหาญกล้านัก ?
เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่บังคับให้ต้องแกร่งกล้า...
หรือเพราะว่ามุทะลุด้วยช่วงวัย...

( นั่งรถไฟไปลำปาง )
และไม่น่าเชื่อว่าการเดินทางแบบที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้าในครั้งนั้น
เป็นครั้งแรกของการเดินทางแบบไม่ได้วางแผนล่วงหน้าในครั้งต่อ ๆ มา...

( ดอยปุย )

( งานเกษตร มช.)

( แอปเปิ้ลป่า ดอยอินทนนท์ )
( กินส้มสดจากไร่ ที่ภูแสนดาว อ.ไชยปราการ )

( กำพงเมืองเชียงใหม่ )
3 ปีผ่านไป
เชียงใหม่... กลายเป็นอีกเมืองที่อยากใช้ชีวิตอยู่
ในขณะที่บางคราก็คิดถึงหาดใหญ่...
คิดถึงน้ำทะเลและอาหารทะเล...
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
พี่ชายคนหนึ่งบอกว่า...
ถ้าเชียงใหม่มีทะเล ไม่มีใครลงไปเที่ยวใต้หรอก
( ศูนย์วิจัยเกษตรฯ ดอยปุย )
จึงบอกพี่เขาไปว่า...
เพราะแบบนี้ไง
การขาดหาย... จึงไม่ได้แปลว่าไม่สมบูรณ์

( แหลมสมิหลา, สงขลา )
แต่ต้องขาดบางอย่างบ้าง... เพื่อจะได้ออกตามหา
.
.
.
.
.
แม้จะพบว่า...
บางครั้ง... ตรงสุดทางก็ไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนาจะเจอ.