รัก : 14 มกรา 2556

posted on 15 Jan 2013 00:30 by supergirl2u2d in daily-life-diary, i, now-i-feel directory Diary
สวัสดีความรัก
แวะพักเอนกายอยู่ตรงไหน
คิดถึงจึงผ่านมาทักทาย
หรือลมอะไรหอบให้หวนมา?
 
 
ฉันสบายดี
ขอบคุณที่ผ่านมาทางนี้ มาพบหน้า
ก็ยังคงแย้มยิ้ม หัวเราะเฮฮา
เริงร่าเช่นที่เราผ่านมาด้วยกัน
 
 
สบายดีไหม?
ห่างห่างหายหายบนทางฝัน
ยังยิ้มได้ใช่ไหมในทุกวัน
ยังไม่ลืมกันใช่ไหม... ความรัก
 
.
.
.
 
ลมต้นฤดู, 14 มกราคม 2556
วูบเดียวเท่านั้น...

ฉันสะดุ้งตัวแล้วหักพวงมาลัยเพื่อเบี่ยงตัวรถหลบถังขยะข้างทาง

โชคดีที่เลี้ยวเข้าซอยมาด้วยความเร็ว 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าเร็วกว่านี้ไม่รถก็ถังขยะสีน้ำเงินคงได้แลกสีสันกันสักแผลสองแผล

หรือให้ร้ายกว่านั้นอีก รถคงเอียงกระเท่เร่อยู่ตรงพงหญ้าริมทาง

เมื่อสะดุ้งแล้วก็ตื่นขึ้นเต็มตา นึกขอบคุณพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าสำหรับการคุ้มครองชีวิตและทรัพย์สิน

เรื่องบังเอิญที่ไม่บังเอิญ คือ ณ จุดเกิดเหตุตรงนั้น มักจะมีรถมอเตอร์ไซค์ หรือไม่ก็ชายวัยกลางคนจับจองเป็นที่จับกลุ่มพูดคุยกันทุกวัน โชคดีเป็นของฉัน... ที่วันนี้ไม่มีแม้กระทั่งหมาน้อยสีขาวที่มักวิ่งข้ามถนนให้ได้ชะลอรถอยู่เสมอๆ
 
 
 
ทำไมจะไม่รู้ตัวว่าง่วง... ในเมื่ออาการปวดร้าวจากการผ่าฟันคุดนั้นรบกวนกันมาตั้งแต่ลืมตาตื่น

แม้ว่าจะเป็นวันที่ 2 หลังจากหมอกระชากฟันออกจากเหงือกไป 2 ซี่ เลือดก็ยังคงซึมออกมาบ้างประปราย ฉันตัดสินใจไม่ถือศีลอดอีก 1 วัน ในฐานะผู้ป่วยที่ต้องกินยาระงับอาการปวดแทบทุก 4 ชั่วโมง และการกลืนเลือดลงคอนั้นก็ไม่น่าจะทำให้การถือศีลอดสมบูรณ์

อาการง่วงงุนเริ่มปรากฏชัดขณะจอดรถรอสัญญาณไฟเขียว ฉันหลับไปแล้วูบหนึ่งแล้วแต่ก็ลืมตาตื่นมาก่อนไฟสีเขียวจะเริ่มขึ้น

 
 
อันที่จริงก็ไม่อยากจะย้อนนึกไปถึงตอนเช้าตรู่...

อาการปวดนั้นร้าวมาจากเหงือกซีกซ้ายทั้งบนและล่าง ลามขึ้นไปถึงหู และมีทีท่าว่าจะปวดเรื่องไปถึงขมับด้วย

เธอโทร.มาปลุก แล้วคะยั้นคะยอให้หยุดงานเพื่อพักผ่อนอีก 1 วัน

แต่ก็ทำได้แค่บอก อะไรบางอย่างทำให้ฉันพาตัวเองไปทำงาน เพียงเพื่อจะพบว่าอาการเจ็บปวดนั้นไม่ได้ทุกเลาลงเลยสักนิด

สิบเอ็ดโมงครึ่ง - ยาแก้ปวด 2 เม็ด

บ่ายโมง - ยาแก้ปวด 2 เม็ด

สี่โมงครึ่ง - ยาแก้ปวด 2 เม็ด

ฉันไม่รู้ว่าใน 1 วัน มนุษย์กินยาแก้ปวดได้กี่เม็ด แต่มันปวดมาก

มาก... จนคนที่ไม่ชอบกินยาที่สุดในโลก ยอมหยิบยาขึ้นมากินอย่างไม่อิดออด

 
 
 
"ลมพัดมาวูบหนึ่ง..." ฉันนึกถึงคำพูดของตาโจมารุ จอมโจรแห่งราโชมอน

วูบเดียวกับฤทธิ์ยาแก้ปวดที่สะสมมา 6 เม็ดและอาการเหนื่อยอ่อนจากพิษแผล

ขอบคุณพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า...

บางทีชีวิตก็ผลิกเปลี่ยนได้ด้วยเวลาแค่เสี้ยววินาทีจริงๆ

วงเล็บที่ ๔

posted on 11 Mar 2012 11:45 by supergirl2u2d in i


เธอว่า...

เธอเพียงต้องการสะพานฝ่ากระแสธารอันเชี่ยวกราก

ไปยังอีกฟากฝั่งหนึ่ง

และเมื่อนั้น, ใคร ใคร และใคร

ก็จักปลอดภัยจากมือมืดแห่งแม่น้ำดำมิดบ้าคลั่ง
 


เรา,

ฉัน เธอ เขา ใคร ใคร ใคร และใคร รวมกันเป็น "เรา"

ต่อตอกสะพานไม้ง่อนแง่นด้วยความเชื่อมั่นทะลักล้น

ความยาวนานไม่ใช่อุปสรรค

ขอเพียงมิมีผู้ใดกลืนหายไปในธารน้ำนั่นอีกต่อไป

เมล็ดพันธุ์ดอกไม้จะกระจายตัวอยู่ทุกพื้นที่