การ์ตูนหมีน้อย ตอนที่ 2 : รสชาติของการสูญเสีย
posted on 21 Aug 2008 03:39 by supergirl2u2d in iCOMICS
เผื่อรูปไม่ขึ้นนะคะ : ดูรูปการ์ตูนหมีน้อย ตอนที่ 2
สำหรับคนที่พลาดตอนแรกไป กลับไปอ่านได้ค่ะ
ความเดิมตอนที่แล้ว
เผื่อรูปไม่ขึ้นนะคะ : ดูรูปการ์ตูนหมีน้อย ตอนที่ 2
สำหรับคนที่พลาดตอนแรกไป กลับไปอ่านได้ค่ะ
ความเดิมตอนที่แล้ว
หนูน้อยชุดแดงในพิธีเปิดโอลิมปิค... คนงามเอาไว้ข้างหน้า คนมีความสามารถเอาไว้ข้างหลัง ?
posted on 14 Aug 2008 23:58 by supergirl2u2d in daily-life-diary
เมื่อ 7 วันก่อน...
คนทั่วโลกต่างชื่นชมและทึ่งกับความสามารถของหนูน้อยชุดแดง
ผู้ร้องเพลงในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิคท่ามกลางสายตานับแสนคู่
คืนนั้นหนูน้อยพกพาความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม ด้วยเสียงร้องและท่าทีที่ไม่เคอะเขิน
บวกกับหน้าตาจิ้มลิ้มแล้ว ถือว่าได้ใจผู้คนไปเต็ม ๆ
ใครต่อใครก็พากันพูดถึงเธอ... ต่างคาดการณ์กันไปต่าง ๆ นานา
แต่ส่วนใหญ่ก็เห็นพ้องต้องกันว่าน่าจะเป็นดารา หรือไม่ก็นักร้องที่อนาคตไกลคนหนึ่ง
ฉันก็เชื่ออย่างนั้น...
. . . .
. .
จนกระทั่ง คืนวันอังคารที่ผ่านมา บังเอิญต้องเช็คเมลล์ของ Yahoo!
ความจริงแล้ว... ข่าวหน้าแรกใน Yahoo! ก็ไม่เคยจะสนใจอ่าน
ด้วยว่ามันเป็นภาษาอังกฤษ ^^"
แต่วันนั้นจำรูปน้องน่ารัก ๆ ที่ร้องเพลงในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิคได้...
ก็ประทับใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้วล่ะ น้องคงฮอตมากจริง ๆ
Yahoo! ถึงเอามาขึ้นข่าวหน้าหลัก
ไว้คำไหนไม่ได้... เปิดดิกฯ เอาละกัน
แค่พาดหัวรอง... ก็อึ้ง ๆ หน่อยแล้ว
- One little girl had the looks. The other had the voice.
ส่วนพาดหัวหลักนั้นเขียนว่า
- Olympic opening uses girl's voice, not face.
ข่าวโดย CARA ANNA, Associated Press Writer ( สำนักข่าว AP )
ความว่า...
เพลง "Ode to the Motherland" ในพิธีเปิดฯ ที่เรา ๆ ท่าน ๆ ได้ชมกันนั้น
ความจริงแล้ว... คนหนึ่งร้อง อีกคนหนึ่ง Lip-sync (Lip-synching)
( งั้นก็แปลว่า... น้องหนูน่ารัก ๆ คนนั้นไม่ได้ร้องเองล่ะสิ กลายเป็นเข้าใจผิดกันทั้งโลกเลย ! )
นักร้องตัวจริงชื่อ Yang Peiyi อายุ 7 ขวบ
เป็นหนูน้อยหน้าตาอ้วนกลม แถมฟันกระต่าย
ซึ่งทางผู้จัดงานลงความเห็นว่า... ไม่น่ารักพอจะให้ออกมาเฉิดฉายท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายในฐานะอาหมวยน้อย ที่จะต้อง Present ภาพลักษณ์ความเป็น Chinese ให้ประทับใจประชาคมโลก
(AP - รูป Lin Miaoke ที่ลงใน นสพ. Xinhua ของจีน จาก : www.news.yahoo.com)
จึงต้องมีผู้ทำหน้าที่แทน
เป็นหนูน้อยอีกคนที่หน้าตาสะสวยชื่อ Lin Miaoke
ระดับความกล้าแสดงออกนั้นวางใจได้ เพราะเธอผ่านงานโฆษณาทางโทรทัศน์มาแล้ว
เราจึงเห็น Lin Miaoke ปรากฎผ่านหน้าจอโทรทัศน์โดยไม่มีความประหม่าพ่วงมาด้วย
และถ้าข่าวนี้ไม่แพร่ออกมา... ก็คงไม่มีใครรู้ เพราะในคืนนั้นเธอขยับปากร้องเพลงด้วยความมั่นใจล้นเหลือ บวกกับความเป็นเด็กแล้ว... หนูน้อย 9 ขวบคนนี้ก็กวาดคะแนนความประทับใจของผู้ชมไปได้ไม่ยากเย็น
Chen Qigang มิวสิคไดเรคเตอร์ของงานครั้งนี้
ให้สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาว่า
"เด็กผู้หญิงเจ้าของเสียงร้องอันยอดเยี่ยมควรจะได้รับการเปิดเผยตัว"
เขาว่า... ในนาทีสุดท้ายของการฝึกซ้อมการแสดงสด ก่อนพิธีเปิดไม่นาน
ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งบอกว่า เสียงของ Miaoke ไม่เหมาะ
"เราต้องสร้างทางเลือกให้ยุติธรรมทั้งกับ Lin Miaoke และ Yang Peiyi "
"ดังนั้นเราจึงนำเสียงที่ยอดเยี่ยมกับบุคลิกภาพที่ยอดเยี่ยมมารวมกัน"
เขาพูดด้วยความรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบด้วยการอธิบายให้คนทั้งประเทศเข้าใจ
การสลับหน้าที่กันระหว่างหนูน้อยผู้แสดงอยู่เบื้องหน้ากับหนูน้อยเจ้าของเสียงผู้อยู่เบื้องหลังนี้ กลายเป็นประเด็นร้อนในหมู่ชาวจีน รวมทั้งสื่อจากนานาประเทศทันที
บ้างก็ให้ความเห็นว่า...
เหตุการณ์ครั้งนี้ก็เหมือนกับการให้เสียงพากษ์การ์ตูน
(ที่ย่อมไม่มีใครเห็นหน้าค่าตาเจ้าของเสียง)
ที่สำคัญนั้นมันจะกลายเป็นการทำลายชื่อเสียงของเด็กทั้งสองด้วย
โดยเฉพาะคนที่ Lip-sync
ซึ่ง ณ ตอนนี้ในสายตาคนอื่น ๆ เธอก็กลายเป็น คนขี้โกง ไปเสียแล้ว
แต่บางคนก็เข้าใจผู้จัด
พร้อมกับเห็นด้วยที่พวกเขาต้องการหนูน้อยที่ดูดีที่สุด
เพื่อความเป็นหน้าเป็นตาของประเทศ
อย่างไรก็ตาม... นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของการ Lip-sync ในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิค
โดยก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดขึ้นใน The 2006 Winter Olympics ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี
...
เหมือนจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ เพราะเป็นเรื่องของคนเล็ก ๆ แต่เป็นความ "เล็ก ๆ " ที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน
อันที่จริงเหตุการณ์นี้ก็เช่นเดียวกับความจริงทั่ว ๆ ไปบนโลก
ที่ความสวยงามมักจะเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจกว่า
และอยู่เบื้องหน้าเสมอ...
เราต่างพบกฏนี้กันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทั้งในภาพยนตร์ โฆษณา หรือแม้กระทั่งรายการข่าว
แต่ด้วยความเข้าใจตรงกันกระมัง - Put the right man on the right job
ทุกคน... จึงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองไปเงียบ ๆ
รวมทั้งหนูน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อ่เหน่ทั้ง 2 คนนี้ด้วย
ท่ามกลางการวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ นานา
บางที... ความยุติธรรมที่สุด อาจจะเป็นจุดเดียวกันกับที่ความสมัครใจของน้องทั้งสองตั้งอยู่ก็เป็นได้
คนหนึ่ง... สมัครใจที่จะอยู่ข้างหลัง เปล่งเสียงออกมาโลดแล่นเป็นท่วงทำนองพลิ้วหวาน
ขณะที่อีกคนหนึ่ง... สมัครใจที่จะยืนอยู่ข้างหน้า เก็บเสียงเล็ก ๆ ของตัวเองไว้
และโปรยยิ้มหวาน ๆ ออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
หรือเพราะด้วยความเป็นเด็ก... กระบวนการซับซ้อนทางความรู้สึกจึงยังไม่พัฒนามากมายเท่าผู้ใหญ่
หรือเพราะจริง ๆ แล้ว... มันไม่มีอะไร ใน "ความมีอะไร" นั้น
หรือเพราะผู้ใหญ่... สร้างอะไรบางอย่างให้ก่อตัวขึ้นมา
และคาดการณ์เอาเองว่ามันน่าจะมีตัวตนในความคิดของเด็ก ๆ เช่นกัน
บางครั้ง...
ความยิ่งใหญ่ก็อยู่ที่การเสียสละนะ
เป็น "น๊อตตัวเล็ก ๆ" ให้เครื่องจักรใหญ่ ๆ ขับเคลื่อนไปได้
พิมพ์ถึงบรรทัดนี้... ก็แอบนึกถึง เหล่านักแสดงเปิดสนาม
ที่แทบจะไม่มีใครจำได้ว่าพวกเขาใบหน้าค่าตาเป็นอย่างไร.
( กว่าจะเขียนเสร็จ.. เวลาล่วงเลยไป 2 วัน นสพ.ดัง ๆ ก็แปลภาษาไทยให้อ่านกันแล้ว - -" )
( ขอบพระคุณ... สำหรับการเคี่ยวเข็ญของคุณครูภาษาอังกฤษทุกท่าน ตั้งแต่สมัยอนุบาลถึงมหาวิทยาลัย )
( หวังว่า... เมื่อได้เรียนวิชาข่าวต่างประเทศแล้ว จะแปลเร็วขึ้น -"- )
ข่าวจาก : http://news.yahoo.com/story//ap/20080812/ap_on_re_as/oly_china_lip_synched_song
ข้อมูลเพิ่มเติม : http://www.mahalo.com/Yang_Peiyi
Tags: idahh, lin miaoke, olympic 2008, yang peiyi, ข่าว, จีน, น้องชุดแดง, โอลิมปิค14 Comments
Me, myself ...สิ่งที่เราบอก กับ สิ่งที่เราเป็น
posted on 09 Aug 2008 23:17 by supergirl2u2d in now-i-feel1. คนอื่น
ทันทีที่การแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียนจบลง...
ฉันนึกถึงข้อความตอนหนึ่งที่เคยเขียนไว้
เมื่อครั้งต้องอธิบายความเป็นตัวเองผ่านตัวการ์ตูนให้คนอื่นเห็น
จำได้ว่าครั้งนั้นใช้เวลาคิดอยู่หลายวัน
เป็นหลายวันที่เนิ่นนานเป็นเดือนในความรู้สึก
ครั้งนี้... ฉันเพิ่งพูดถึงตัวเองไปหมาด ๆ
ฉันนึกถึงข้อความตอนหนึ่งที่เคยเขียนไว้
เมื่อครั้งต้องอธิบายความเป็นตัวเองผ่านตัวการ์ตูนให้คนอื่นเห็น
จำได้ว่าครั้งนั้นใช้เวลาคิดอยู่หลายวัน
เป็นหลายวันที่เนิ่นนานเป็นเดือนในความรู้สึก
ครั้งนี้... ฉันเพิ่งพูดถึงตัวเองไปหมาด ๆ
จบลงด้วยเสียงตบมือเช่นทุกครั้ง
แต่แปลก... ที่เสียงตบมือนั้นไม่ก้องไปถึงใจเลยสักนิด
แต่แปลก... ที่เสียงตบมือนั้นไม่ก้องไปถึงใจเลยสักนิด
เหมือนกับกำลังพูดถึงคนอื่นที่เคยรู้จัก
เคยรู้จัก... เคยรู้ใจ...
แต่ไม่สามารถทำให้คนอื่นรู้จักเธอได้... เหมือนที่ฉันรู้จัก
2. สิ่งที่เราบอก
เคยรู้จัก... เคยรู้ใจ...
แต่ไม่สามารถทำให้คนอื่นรู้จักเธอได้... เหมือนที่ฉันรู้จัก
2. สิ่งที่เราบอก
ฉัน...
ไม่เคย ศรัทธาในกระบวนการมีเพื่อนที่ต้องบอกว่า ตัวเองดีอย่างโน้น, ตัวเองดีอย่างนี้
ไม่คิด อยากจะทำให้ใครมาคบหาด้วยการโฆษณาสรรพคุณตัวเอง
หากแต่... คาบเรียนวาทวิทยา อาจารย์สั่งงานว่า
" ให้นักศึกษาพูดแนะนำตัวเอง ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ และอยากเป็นเพื่อนกับเรา "
ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ... อันนี้พอเข้าใจ
แต่ให้เขาอยากเป็นเพื่อนกับเรา...
เพียงเพราะคำที่เราบอก... กระนั้นหรือ ?
จริงอยู่... ที่เราต้องบอก ต้องอธิบาย สิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับตัวเองบ้าง
แต่คำของเราก็เป็นแค่การมองตัวตนของเราผ่านสายตาเราเองมิใช่หรือ... ?
บทความที่เคยเขียนไว้ฉายชัดขึ้นอีกครั้ง....
" ยากเย็นเสมอ... แม้กระทั่งโลกของการ์ตูน
เป็นอย่างนี้เสมอ..
ยากเย็น..
วุ่นวาย..
ลนลาน..
หาทางออกไม่ได้..
สำหรับเรื่องของตัวเอง
วุ่นวาย..
ลนลาน..
หาทางออกไม่ได้..
สำหรับเรื่องของตัวเอง
ไม่เว้นแม้กระทั่งโลกของการ์ตูน
" ให้นักศึกษาวาดการ์ตูนที่นำคาร์แรคเตอร์มาจากตัวเอง "
เหมือนจะง่าย..
แต่กลับต้องคิดแล้วคิดอีก
ถามตัวเองเพื่อเค้นหาคำตอบ - อะไรคือสิ่งที่ตัวเราแสดงออกได้ชัดที่สุด
ถามตัวเองเพื่อเค้นหาคำตอบ - อะไรคือสิ่งที่ตัวเราแสดงออกได้ชัดที่สุด
เหมือนจะรู้ตัว.. แต่จริง ๆ ก็ไม่แน่ใจ
หรือเพราะดวงตาที่เรามองเรานั้น ' เข้าข้าง ' เรา ?
- - ฉันจึงเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้น
หรือเพราะดวงตาที่เรามองเรานั้น ' เข้าข้าง ' เรา ?
- - ฉันจึงเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้น
เพราะฉันเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้น
และฉันอยากเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
ฉันจึงคิดว่าฉันเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
และฉันอยากเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
ฉันจึงคิดว่าฉันเป็นอย่างนี้ และอย่างนั้น
หรือบางครั้ง..
เราอาจจะต้องทำใจให้ ' เชื่อ ' ภาพของตัวเองที่ปรากฎในแววตาของคนอื่นบ้าง
อย่างน้อย ๆ ภาพสะท้อนนั่นก็ไม่เข้าข้างตัวเอง 100% ไปซะทีเดียว
อย่างน้อย ๆ ภาพสะท้อนนั่นก็ไม่เข้าข้างตัวเอง 100% ไปซะทีเดียว
ยังมีความหวังดี , หวังร้าย , เอ็นดูแกมหมั่นไส้ปะปนอยู่
เพื่อบ่งบอกถึง Feed back จากการที่ ' เราเป็นเรา '
หรือ..
บางครั้ง
ตัวเรา
อาจจะไม่รู้จัก
ตัวเอง
ดีพอ..
3. สิ่งที่เราเป็น
ตรงกันข้ามเสียอีก...
ฉันจะดีใจมาก
ถ้าใครคนหนึ่งเลือกจะเป็นเพื่อนกับฉันเพราะชอบใจในสิ่งที่ฉันเป็น
สิ่งที่เราบอก... อธิบายตัวตนของเราผ่านสายตาของเรา
ขณะที่ สิ่งที่เราเป็น... จะอธิบายทุกอย่าง
ที่สำคัญนั้น... มันจะถูกอธิบายผ่านสายตาของคนอื่นที่มองเรา
มันดีกว่าไม่ใช่หรือ... ?
ที่ตัวตนของเรา่ทำให้ใครสักคน ยินดี ที่จะยอมรับมัน
และเดินเข้ามาหา...
เพราะว่าประทับใจสิ่งที่อยู่ข้างใน
ที่สำคัญนั้น... มันจะถูกอธิบายผ่านสายตาของคนอื่นที่มองเรา
มันดีกว่าไม่ใช่หรือ... ?
ที่ตัวตนของเรา่ทำให้ใครสักคน ยินดี ที่จะยอมรับมัน
และเดินเข้ามาหา...
เพราะว่าประทับใจสิ่งที่อยู่ข้างใน
ไม่ใช่แค่สิ่งที่เราบอก...
ผ่านคาบวาทวิทยา มาหลายชั่วโมงแล้ว...
แต่ยังคงรู้สึกหม่นหมองลึก ๆ
กับประโยค " ...ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ และอยากเป็นเพื่อนกับเรา "
คนเพื่อนเยอะ ความมั่นใจหดหาย !
ลำพังแค่เราเป็นเรา...
ไม่เพียงพอให้ใครประทับใจหรือ ?
ภาพประกอบ : SUPERGiRL 'S MULTIPLY
นางแบบตัวน้อย : นีนี่... คนตัวเล็กที่ทำให้หัวใจพองโต
ผ่านคาบวาทวิทยา มาหลายชั่วโมงแล้ว...
แต่ยังคงรู้สึกหม่นหมองลึก ๆ
กับประโยค " ...ให้เพื่อน ๆ ประทับใจ และอยากเป็นเพื่อนกับเรา "
คนเพื่อนเยอะ ความมั่นใจหดหาย !
ลำพังแค่เราเป็นเรา...
ไม่เพียงพอให้ใครประทับใจหรือ ?
ภาพประกอบ : SUPERGiRL 'S MULTIPLY
นางแบบตัวน้อย : นีนี่... คนตัวเล็กที่ทำให้หัวใจพองโต
Tags: me, myself, sad, สิ่งที่เราบอก, สิ่งที่เราเป็น, แนะนำตัว18 Comments
สวัสดีเชียงใหม่... สิ่งที่ขาดหายและการตามหา
posted on 06 Aug 2008 22:44 by supergirl2u2d in i
ยังจำความรู้สึกแรกที่มาเหยียบเชียงใหม่ได้
ความรู้สึกของนักเดินทาง... ที่เดินทางตัวคนเดียว
ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงกระเป๋าเสื้อผ้า, เงินจำนวนหนึ่ง
และความรู้น้อยนิดแบบที่เพื่อจบชั้น ม. ปลายได้หมาด ๆ
ที่สำคัญ... ความรู้เหล่านั้นไม่ได้มีข้อมูลยิบย่อยของ "เชียงใหม่" บรรจุไว้เลยสักนิด
ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงกระเป๋าเสื้อผ้า, เงินจำนวนหนึ่ง
และความรู้น้อยนิดแบบที่เพื่อจบชั้น ม. ปลายได้หมาด ๆ
ที่สำคัญ... ความรู้เหล่านั้นไม่ได้มีข้อมูลยิบย่อยของ "เชียงใหม่" บรรจุไว้เลยสักนิด
ถึงตอนนี้... ยังนึกขอบคุณพระเจ้า
ที่ ณ เวลานั้น ภาระหน้า รวมทั้งการเดินทาง ลุล่วงไปได้อย่างราบรื่น
ที่ ณ เวลานั้น ภาระหน้า รวมทั้งการเดินทาง ลุล่วงไปได้อย่างราบรื่น
ย้อนกลับไปมองตัวเองเมื่อ 3 ปีที่ก่อน แล้วนึกกังขาในใจ
ทำไมตอนนั้นช่างหาญกล้านัก ?
เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่บังคับให้ต้องแกร่งกล้า...
หรือเพราะว่ามุทะลุด้วยช่วงวัย...
( นั่งรถไฟไปลำปาง )
และไม่น่าเชื่อว่าการเดินทางแบบที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้าในครั้งนั้น
เป็นครั้งแรกของการเดินทางแบบไม่ได้วางแผนล่วงหน้าในครั้งต่อ ๆ มา...
( ดอยปุย )
( งานเกษตร มช.)
( แอปเปิ้ลป่า ดอยอินทนนท์ )
( กินส้มสดจากไร่ ที่ภูแสนดาว อ.ไชยปราการ )
( กำพงเมืองเชียงใหม่ )
3 ปีผ่านไป
เชียงใหม่... กลายเป็นอีกเมืองที่อยากใช้ชีวิตอยู่
ในขณะที่บางคราก็คิดถึงหาดใหญ่...
คิดถึงน้ำทะเลและอาหารทะเล...
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
พี่ชายคนหนึ่งบอกว่า...
ถ้าเชียงใหม่มีทะเล ไม่มีใครลงไปเที่ยวใต้หรอก
( ศูนย์วิจัยเกษตรฯ ดอยปุย )
จึงบอกพี่เขาไปว่า...
เพราะแบบนี้ไง
การขาดหาย... จึงไม่ได้แปลว่าไม่สมบูรณ์
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
เพราะแบบนี้ไง
การขาดหาย... จึงไม่ได้แปลว่าไม่สมบูรณ์
( แหลมสมิหลา, สงขลา )
แต่ต้องขาดบางอย่างบ้าง... เพื่อจะได้ออกตามหา
.
.
.
.
.
แม้จะพบว่า...
บางครั้ง... ตรงสุดทางก็ไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนาจะเจอ.
บางครั้ง... ตรงสุดทางก็ไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนาจะเจอ.
Tags: idahh, การเดินทาง, ขาดหาย, คิดถึง, ตามหา, ท่องเที่ยว, สงขลา, เชียงใหม่18 Comments